Լիբանանի դրօշը պիտի ծածանի այսօր:
1943 Նոյեմբեր 22-ին էր, որ յաչս միջազգային մեծ ընտանիքին, Մի -
ջերկրականի ափին գտնուող Մեծն Լիբանանը կը ներկայանար ինքնիշ -
խան, անկախ եւ ինքնավար հանրապետութիւն որպէս:
Ինչպէս ամէն պայքարի պարագային, Լիբանանի անկախութեան
նուաճ ման գուպարը եւս ունեցաւ իր դժուարին փուլերը, հերոսական
դրուագները, ազատասիրութեան գաղափարականին նուիրեալները:
Ժամանակաշրջան մըն էր, երբ հերթաբար երկիրներ կը թօթափէին
գաղութատիրութեան լուծը: Համաշխարհային թոհուբոհին զուգահեռ`
ժողովուրդներ կ՚որոնէին իրենց ինքնուրոյն տեղը աշխարհի քարտէզին
վրայ: Անկախութիւնը այն տարրական իրաւունքն էր, որ սակարկութեան
կամ տատամսումի չէր կրնար դիմանալ: Մայրիներու երկրին հայրենա -
սէր զաւակները վճռած էին ի գին ամէն զոհողութեան ըլլալ ամբողջական
տէրը իրենց հայրենիքին։ Իրաւական եւ բարոյական մարտահրաւէր էր
այդ` որ պսակուեցաւ պատմակերտիչ յաջողութեամբ:
Ի հեճուկս ֆրանսական գաղութատիրութեան ճնշումներուն, լիբանան -
ցիք իրենց յարանուանական եւ գաղափարախօսական տարբերութիւն -
ները մէկդի դրած, բարձրացուցին Լիբանանի դրօշը` որպէս անկախ պե -
տական միաւոր: Նոր պետութիւն մը աւելցաւ միջազգային ասպարէզին
մէջ, որ անցեալին ահեղ գօտեմարտի բովէն անցած` փշրած էր օսման -
եան կապանքները եւ ընտրած ինքնիշխանութեան ուղին: Այդպիսով, ամ -
բողջական եւ լիակատար անկախութիւնը դարձաւ կատարուած իրակա -
նութիւն: Համալիբանանեան յաղթանակ մըն էր այդ եւ հետեւաբար` հա -
նուր լիբանանցիներուն գուրգուրանքին արժանի:
Իւրաքանչիւր պետութիւն կ՚ունենայ իր առանձնայատկութիւնները,
ինքնատիպ դիմագծութիւնը եւ ըստ այնմ կ՚ընտրէ իր կենսաոճը:
Առ այդ, Լիբանան միջ-յարանուանական համակեցութեան օրինակելի
երկիր մըն է անտարակոյս: Կրօնա-դաւանական տարբերութեանց շեշ -
տուածութիւնը, հաւասարանժար գոյակեցութեան պարտադրուածու թիւնը,
մէկ երդիքի տակ գոյատեւելու հրամայականը անխուսափելի իրավիճակ
ստեղծած են բոլորին: Գունագեղ խճանկարի նմանող համադրութիւն մըն
է սա, որ յարգելի պէտք է ըլլայ ծայրայեղ հակոտնեայ կողմերու համար եւս:
Լիբանանի մօտիկ անցեալի պատմութիւնը դառն դասեր փոխանցած է
երկրին զաւակներուն: Համայնքային դրուածքը երկսայրի իրավիճակ մըն
է, որ կրնայ ունենալ բացասական հետեւանքներ, կամ` դրական արդիւնքներ:
Նժարը կը խախտի այն պահուն, երբ կը գերակշռէ անհանդուրժողու -
թիւնը: Եթէ մարդիկ համայնքը նախապատիւ համարեն հայրենիքէն, եթէ
անսան արտաքին ուժերու հրահանգին, եթէ գերադասեն կրօնքն ու հատ -
ւա ծական շահերը` ընդոտնելով ընդհանրական շահերը եւ եթէ հատուա -
ծականութիւնն ու մոլեկրօնութիւնը ըլլան անհպելի «սրբութիւններ», ապա
վտանգուած կ՚ըլլայ անկախութեան նուիրական գաղափարը: Մինչդեռ,
երկրին անկախութեան հանդէպ ցանկացած ոտնձգութիւն` անխուսա -
փելիօրէն թիրախ կ՚ունենայ անոր ողջ ժողովուրդը:
Ակնյայտ է, որ ամէն համայնք ունի իրեն համար նշելի օրեր, դէպքեր,
հերոսներ եւ իրադարձութիւններ: Սակայն, միայն անկախութեան օրը` 22
Նոյեմբերին բոլորը կը միատեղուին մէկ կտուրի տակ: Երկրին օրհներգն է
որ կը միացնէ, կ՚ագուցէ քաղաքացիներուն զգացումներն ու հեռանկար ները,
կը թրթռացնէ մէկ հողի պատկանելու զգայուն լարերը, կը զարթնեցնէ ճակա -
տագրակից ըլլալու գիտակցութիւնը: Այս օրը կը զգաստացնէ` թէ հանդուր -
ժողականութիւնն ու փոխզիջումն են գոյակեցութեան հիմնարար սկզբունքները:
Բնականաբար այսօր պիտի փառաբանուի անկախութիւնը. պիտի
թմբկահարուի մեծաշռինդ ճառերով. լոզունգներու պակաս պիտի չզգանք:
Բայց արդեօ՞ք անկախութեան արժանիքը միայն միօրեայ շքեղաշուք
արարողութիւն է: Արդեօ՞ք մարդիկ լիովին ձերբազատուած են կախեա -
լու թեան կապանքներէն: Կեղծ պիտի չհնչե՞ն այն կարգախօսները, որոնք
պիտի հակասեն գործնական արարքներու, հատուածապաշտ սակար -
կութեանց եւ ճղճիմ «պազար»-ներու: Շարքային քաղաքացիք պիտի հա -
ւատա՞ն հրապուրիչ խօսքերու, երբ անոնց հեղինակները բացայայտօրէն
կ՚ընթանան հեռաբնակ քաղաքագէտներու ցուցմունքներով:
Լիբանանի ալեծածան դրօշին ներքեւ ժամանակը չէ՞ ապացուցելու, որ
երկիրին ղեկավարներն ու ժողովրդային զանգուածները իրօք անկախ են`
առանց նախապաշարումներու, քէնի, ոխի եւ կանխակալ զգացում ներու:
Այսօր, այդ փափաքելի իրավիճակին մերձենալու օրն է: Մէկ դրօշի ներ քեւ,
մէկ երկիրի ծառայելու երդումին օրն է: Որովհետեւ անկախու թեան օրն է:
Իսկ լիբանանահայութիւնը անընդհատ պէտք չէ՞ յիշեցնէ իր համերկրա -
ցիներուն թէ անկախութիւնը նուիրականացած արժէք է, ոչ ոքի թոյլատ րը -
ւած է հատուածն ու համայնքը յառաջամղել` ի վնաս լիբանանեան հա -
ւաքականութեան, երկիրին, պետութեան: Այս մենք սորվեցանք ծանր գին
վճարելով: Կորուստներէ ետք ափսոսանքը ուշ է. յամեցած զղջումը` յում -
պէտս ինքնախարազանում:
Մէկ դրօշի ներքեւ միասնականացած` անկախ Լիբանանի հանդէպ հա -
ւատարմութեան օրն է այսօր: Թանկագի՛ն եւ անկողոպտելի անկախու թեան:

recommend to friends
  • gplus
  • pinterest

Աւելցնել մեկնաբանութիւններ

Մեկնաբանություններ